Mars 2007 Informator

  • Artur Modliborski
  • Artur Modliborski's Avatar
13 years 7 months ago #1695 by Artur Modliborski
Artur Modliborski replied the topic: Re: Mars 2007 Informator
Panowie dzieli was niewielka różnica zdań ale łączy coś wielkiego! Nie jesteście biernymi obserwatorami nie gapicie się w niebo tylko dlatego, że jest piękne, nie interesujecie się astronomią dla samych idei, WY DZIAŁACIE chcecie coś zmienić chcecie coś przyśpieszyć. Pierwszy lepszy ziom z pod pubu nie zostanie członkiem Mars Society Polska, dlatego informator jest dla ludzi, którzy mają już jakiekolwiek pojęcie o czym mówimy. Najpierw musimy skłonić do działania osoby zainteresowane ale bierne i jest to jedyna droga jaką możemy dziś obrać. Jesteśmy za słabi by zdołać przekonać ludzi z ulicy ale wystarczająco silni w argumenty by przekonać naszych „ bliskich” do działania. Ludzie, którym nieobce są idee podróży kosmicznych są pierwszą grupą, którą powinniśmy przekonać, dlatego; WSZYSTKIM CZŁONKOM MARS SOCIETY POLSKA ŻYCZĘ W NOWYM 2007 r. WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO A PRZEDEWSZYTKIM TEGO BY ZA ROK BYŁO NAS CONAJMIEJ 10 RAZY WIĘCEJ

Please Zaloguj to join the conversation.

  • ticonderoga
  • ticonderoga's Avatar Topic Author
13 years 7 months ago #1705 by ticonderoga
ticonderoga replied the topic: Re: Mars 2007 Informator
Ufffff, myślałem, że sczeznę nad tym kalendarium, ale wreszcie jest: 8 stron maszynopisu i 27 zdjęć.



2. Przegląd misji marsjańskich


10.10.1960, Marsnik 1 (Korabl 4, Mars 1960A), ZSRR

Sonda miała konstrukcję niemalże identyczną jak Wenera 1, ważyła ok. 640 kg, była wyposażona w magnetometr, licznik promieni kosmicznych, pułapkę plazmy i detektor mikrometeoroidów. Miała za zadanie przelecieć w pobliżu Marsa i sfotografować go. Start nastąpił o godzinie 14:27:49 UT z Kosmodromu Bajkonur, na pokładzie rakiety Mołnia 8K78. Niestety w 300,9 sekundzie lotu utracono kontrolę nad rakietą i w 324,2 sekundzie wydano komendę samozniszczenia.


14.10.1960, Marsnik 2 (Korabl 5, Mars 1960B), ZSRR

Drugi egzemplarz tego samego typu. Znowu nieudany start. Odpalenie nastąpiło o godzinie 13:51:03 UT z Kosmodromu Bajkonur. W 290 sekundzie lotu nie włączył się slinik 3. stopnia w rakiecie Mołnia 8K78.


24.10.1962, Sputnik 22 (Korabl 11, Mars 1962A), ZSRR

Budowa i wyposażenie analogiczne do sondy Mars 1, masa 650 kg. Start nastąpił o godzinie 17:55:04 UT. Sonda weszła na orbitę parkingową, jednak odlot na trajektorię międzyplanetarną się nie powiódł, eksplodował czwarty stopień rakiety nośnej.


01.11.1962, Mars 1 (Sputnik 23, 1962 Beta Nu 1, Mars 2MV-4), ZSRR

Zbudowany na bazie statku Wenera 1. Miał masę 893,5 kg, długość 3,3 m, średnicę 1 m. Wyposażenie naukowe stanowiły: magnetometr, sprzęt do wykonywania zdjęć TV, spektrorefleksometr, czujniki promieniowania, spektrograf, instrument do badania mikrometeoroidów. Celami naukowymi misji były: wykonanie zdjęć Marsa i badania przestrzeni kosmicznej. Start nastąpił o godzinie 16:14:16 UT z Bajkonuru, na rakiecie nośnej Mołnia 8K78. Sonda pomyślnie opuściła orbitę okołoziemską. 21 marca 1963 roku, w odległości 106760000 km od Ziemi, utracono kontakt radiowy z sondą. Największe zbliżenie do Marsa nastąpiło 19 czerwca 1963, w odległości 193000 km.


04.11.1962, Sputnik 24 (Korabl 13, Mars 1962B), ZSRR

Masa sondy 890 kg. Start nastapił o godzinie 15:35:15 UT z Kosmodromu Bajkonur. Sonda weszła na orbitę okołoziemską, ale w wyniku awarii czwartego stopnia rakiety wpadła w atmosferę.


05.11.1964, Mariner 3, USA

Budowa analogiczna do Marinera 4. Start z Przylądka Canaveral nastąpił o godzinie 19:22:05 UT na pokładzie rakiety Atlas Agena D. Jednak osłona aerodynamiczna skrywająca sondę nie otworzyła się i Mariner 3 nie mógł kontynuować misji.


28.11.1964, Mariner 4, USA

Sonda ważyła 260,68 kg, wyposażona była w kamerę TV, magnetometr, detektor pyłu, detektor cząstek uwięzionych, licznik Geigera, oraz urządzenia do badania plazmy słonecznej i promieniowania kosmicznego. Rakieta Atlas Agena D wystartowała o godzinie 14:22:01 UT z Przylądka Canaveral i bezawaryjnie wyniosła sondę w kierunku Marsa. 15 lipca 1965 roku Mariner 4 zbliżył się do Marsa na minimalną odległość 9 846 km i wykonał serię 22 zdjęć. Następnie kontynuował lot po orbicie heliocentrycznej, aż 21 grudnia 1967 roku utracono z nim kontakt radiowy.


30.11.1964, Zond 2, ZSRR

Masa 890 kg, statek typu 3MV, podobnie jak Zond 3. Zadaniem Zond 2 był przelot obok Marsa i wykonanie fotografii. Sonda pomyślnie wystartowała z Bajkonuru, na pokładzie rakiety Mołnia 8K78, o godzinie 13:12 UT. W wyniku problemów technicznych, min. z bateriami słonecznymi, utracono łączność w kwietniu 1965 roku. Pomimo tego, 6 sierpnia 1965 roku, sonda przeleciała obok Marsa w odległości 1500 km.


25.02.1969, Mariner 6, USA

Sonda o masie 412,8 kg, wyposażona była w dwie kamery TV, radiometr podczerwieni, spektrometry ultrafioletu i podczerwieni oraz aparaturę radiową. Start nastąpił na pokładzie rakiety Atlas Centaur, z przylądka Canaveral, o godzinie 01:29:02 UT. 31 lipca 1969 Mariner 6 zbliżył się do Marsa na minimalną odległość 3431 km, wykonał pomiary naukowe i 75 fotografii.


27.03.1969, Mars 1969A, ZSRR

Masa 4850 kg, wyposażenie: trzy kamery, spektrometry ultrafioletu i podczerwieni, radiometr, detektor pary wodnej oraz spektrometr jonowy, plazmowy i promieni gamma. Dla wykonania badań, sonda miała wejść na orbitę wokół Marsa. Start nastąpił na pokładzie rakiety nośnej Proton, o godzinie 10:40:45 UT. W wyniku awarii 3. stopnia rakiety nastąpiła eksplozja i sonda uległa zniszczeniu.


27.03.1969, Mariner 7, USA

Budowa i wyposażenie analogiczne do Marinera 6. O godzinie 22:22:01 UT rakieta nośna Atlas Centaur wystartowała z przylądka Canaveral i wyniosła sondę na orbitę. 5 sierpnia 1969 roku Mariner-7 zbliżył się do Marsa na minimalną odległość 3430 km. Dokonano min. pomiarów temp. powierzchni Marsa i uzyskano 126 fotografii.


02.04.1969, Mars 1969B, ZSRR

Sonda identyczna z Mars 1969A. Odpalenie rakiety Proton nastąpiło o godzinie 10:33:00 UT na Kosmodromie Bajkonur. Prawie natychmiast eksplodował jeden z silników 1. stopnia. 25 sekund później, na wysokości 1 km, rakieta przechyliła się i zgasło pozostałych pięć silników. 41 sekund od startu rakieta uderzyła w ziemię i eksplodowała w odległości 3 km od miejsca startu.


09.05.1971, Mariner 8, USA

Bliźniacza sonda Marinera 9. Wystartowała o godzinie 01:11 UT na pokładzie rakiety Atlas Centaur. 256 sekund po starcie odpalony został stopień Centaur, lecz utracił sterowność. Rakieta wpadła do Atlantyku ok. 1500 km od Florydy.


10.05.1971, Kosmos 419, ZSRR

Konstrukcja sondy była taka, jak Marsa 2 i 3, ale nie posiadała lądownika. Masa sondy wynosiła ok. 3650 kg. Start nastąpił o godz. 16:58:42 UT. W wyniku awarii 4. stopnia rakiety Proton, odlot w kierunku Marsa nie powiódł się i sonda wpadła w atmosferę.


19.05.1971, Mars 2, ZSRR

Sonda składała się z członu orbitalnego masie 3440 kg i lądownika o masie 1210 kg (w tym sama kapsuła 358 kg). Aparatura naukowa lądownika zawierała dwie kamery panoramiczne, spektrometr masowy do analizy składu atmosfery, czujniki temperatury, ciśnienia i siły wiatru oraz miniaturowy pojazd kroczący. Pomyślny start nastąpił o godzinie 16:22:44 UT na pokładzie rakiety nośnej Proton. 27 listopada 1971 roku oddzielony został lądownik i skierowany na trajektorię kolizyjną z Marsem. Wejście w atmosferę odbyło się pod zbyt dużym kątem i lądownik rozbił się o powierzchnię planety. Tego samego dnia człon orbitalny sondy wszedł na orbitę i pracował na niej do 23 sierpnia 1972 roku.


28.05.1971, Mars 3, ZSRR

Sonda identyczna z Mars 2. Start na pokładzie rakiety Proton, o godzinie 15:26:30 UT, zakończył się powodzeniem i sonda weszła na trajektorię międzyplanetarną. 2 grudnia 1971 o godzinie 09:14 odłączył się lądownik, o 09:29 włączono silnik, który skierował go ku planecie, o 13:44 rozpoczęło się hamowanie aerodynamiczne w atmosferze. 2 grudnia 1971 r. o godz. 13:47 lądownik Marsa 3 jako pierwszy aparat wysłany z Ziemi dokonał miękkiego lądowania na Marsie. Prawdopodobnie z powodu silnej burzy piaskowej, transmisja z lądownika urwała się po 20 sekundach od rozpoczęcia nadawania. Zdjęcia wykonane przez moduł orbitalny okazały się bardzo słabej jakości, a sam moduł zakończył pracę 23 sierpnia 1972 roku.


30.05.1971, Mariner 9, USA

Pierwszy sztuczny satelita Marsa. Ważył 997,9 kg (w tym 439,1 kg paliwa). Wyposażenie obejmowało: dwie kamery TV, radiometr podczerwieni, spektrometry ultrafioletu i podczerwieni oraz aparaturę radiową. Start nastąpił o godzinie 22:23 UT na pokładzie rakiety Atlas Centaur. 14 listopada 1971 roku Mariner 9 zbliżył się do Marsa. Ostateczną pozycję na orbicie zajął 30 grudnia. W czasie trwania misji sonda przekazała 7329 zdjęć Marsa a także jako pierwsza sfotografowała jego księżyce: Fobosa i Dejmosa. Mariner 9 zakończył pracę 27 października 1972 roku.


21.07.1973, Mars 4, ZSRR

Konstrukcja sondy analogiczna do Marsa 5. Start nastąpił o godzinie 19:30:59 UT i sonda została pomyślnie wyniesiona na trajektorię międzyplanetarną przez rakietę Proton. Z powodu defektu komputera pokładowego nie udało się dokonać drugiej korekty kursu i sonda nie weszła na orbitę wokół Marsa. Minęła go 10 lutego 1974 roku w odległości 1844 km. Udało się wtedy wykonać 12 zdjęć planety.


25.07.1973, Mars 5, ZSRR

Masa sondy 3440 kg, w tym masa paliwa 1170 kg. Wyposażenie naukowe: dwie kamery, fotometr do badania zawartości wodoru w górnej atmosferze, magnetometr, radiometr podczerwieni do pomiaru temperatury powierzchni, polarymetry do badania struktury powierzchni oraz spektrometry i fotometry do badania atmosfery. Sonda wystartowała o godzinie 18:55:48 UT na pokładzie rakiety nośnej Proton. Na orbitę Marsa weszła 12 lutego 1974 roku. Na skutek wycieku azotu, aparatura naukowa działała tylko przez 3 tygodnie. Uzyskano 108 zdjęć powierzchni Marsa. Misja zakończyła się 28 lutego 1974 roku.


05.08.1973, Mars 6, ZSRR

Lądownik Marsa 6 ważył 1210 kg (po wylądowaniu 358 kg) i zawierał dwie kamery panoramiczne, spektrometr masowy do analizy składu atmosfery, czujniki temperatury, ciśnienia i siły wiatru, oraz miniaturowy pojazd kroczący. Nie planowano wejścia członu głównego sondy na orbitę Marsa. Start sondy z Bajkonuru nastąpił o godzinie 17:45:48 UT na pokładzie rakiety nośnej Proton. 12 marca 1974 od sondy oddzielił się lądownik i wszedł w atmosferę. W trakcie opadania rozpoczęła pracę aparatura naukowa i dokonano pierwszych w historii badań atmosfery Marsa. Niestety, na krótko przed przyziemieniem utracono łączność z lądownikiem.


09.08.1973, Mars 7, ZSRR

Kolejna sonda analogiczna do Marsa 2 i 3. Start nastąpił o godzinie 17:00:17 UT na pokładzie rakiety nośnej Proton. 9 marca 1974 sonda uwolniła lądownik. Niestety, zawiódł jego silnik i lądownik minął planetę w odległości 1300 km.

20.08.1975, Viking 1, USA

Sonda składała się z członu orbitalnego i lądownika. Masa całkowita 3527 kg, masa orbitera 2328 kg (w tym 1445 kg paliwa), masa lądownika 1100 kg, po wylądowaniu 663 kg. W skład wyposażenia naukowego wchodziły: dwie kamery panoramiczne, przyrządy meteorologiczne i zestaw urządzeń do badania śladów życia w gruncie Marsa. Sonda wystartowała o godzinie 21:22:00 UT na pokładzie rakiety nośnej Titan 3E Centaur. 19 czerwca 1976 roku sonda weszła na orbitę Marsa. Człon orbitalny wykonał ponad 30 tysięcy zdjęć Marsa i jego księżyców, pracując do 17 sierpnia 1980 roku. Tymczasem lądownik odłączył się 20 lipca 1976 roku i o godzinie 11:56:06 dokonał pierwszego w historii udanego lądowania na powierzchni Marsa, gdzie pracował do 13 listopada 1982 roku.


09.09.1975, Viking 2, USA

Budowa i wyposażenie analogiczne do Vikinga 1. Sonda została wystrzelona o godzinie 18:39:00 UT na pokładzie rakiety nośnej Titan 3E Centaur z Przylądka Canaveral. 7 sierpnia 1976 roku sonda weszła na orbitę Marsa, pracując do 25 lipca 1978 roku. Orbitery Viking 1 i 2 wykonały w sumie 51539 zdjęć. Lądownik został odłączony 3 września 1976 roku i o godzinie 22:37:50 UT wylądował na powierzchni planety, pracując do 11 kwietnia 1980 roku. Lądowniki Viking 1 i 2 wykonały w sumie ponad 4500 zdjęć.


07.07.1988, Fobos 1, ZSRR

Sonda przeznaczona do badania większego z księżyców Marsa. Masa sondy 6220 kg, masa lądownika ok. 50 kg. Aparatura naukowa orbitera zawierała: zespół kamer i spektrometrów do fotografowania powierzchni Marsa i Fobosa, urządzenie laserowe do badania składu gruntu, działo jonów kryptonu, radar do badania struktury powierzchni i warstw podpowierzchniowych, instrumenty do obserwacji w zakresie podczerwieni, detektor promieniowania rentgenowskiego, detektor neutronów, spektrometr masowy, dwa magnetometry, oraz analizator fal plazmowych (wykonany przy udziale polskich specjalistów). Aparatura naukowa lądownika zawierała urządzenie do badania składu gruntu metodą alfa-radiometrii, zestaw do badania fizycznych własności i temperatury warstw podpowierzchniowych, sejsmometr, zestaw dwóch kamer oraz czujnik Słońca. Udany start nastąpił o godzinie 17:38:04 UT na pokładzie rakiety Proton, która skierowała sondę na trajektorię międzyplanetarną. 31 sierpnia 1988 roku wysłano błędną komendę radiową, co w konsekwencji spowodowało utratę łączności.


12.07.1988, Fobos 2, ZSRR

Sonda posiadała dwa lądowniki: stacjonarny o masie ok. 50 kg i ruchomy o masie ok. 30 kg. Aparatura naukowa ruchomego lądownika zawierała rentgenowski spektrometr fluorescencyjny, magnetometr, penetrometr, grawimetr i dynamograf. Sonda wystartowała na pokładzie rakiety Proton o godzinie 17:01:43 UT. 29 stycznia1989 roku Fobos 2 wszedł na orbitę wokół Marsa. W wyniku kolejnych korekt kursu, 25 marca sonda zbliżyła się do Fobosa na odległość 191 km. Seans łączności planowany na 27 marca nie doszedł do skutku; łączności już nie odzyskano. 15 kwietnia sonda oficjalnie uznana została za straconą.

25.09.1992, Mars Observer, USA

Zadaniem sondy były badania Marsa z orbity. Masa sondy 2573 kg. Wyposażenie: kamery wysokiej rozdzielczości, spektrometr emisji termicznej, wysokościomierz laserowy, magnetometr, radiometr podczerwieni, spektrometr promieni gamma, aparatura radiowa. Start nastąpił o godzinie 17:05:01 UT na pokładzie rakiety Titan III/TOS z Przylądka Canaveral. 21 sierpnia 1993 podczas przygotowań do manewru hamowania (przed wejściem na orbitę) nastąpiła awaria zespołu napędowego i kontakt z sondą się urwał.


07.11.1996, Mars Global Surveyor, USA

Masa sondy (razem z paliwem) 1060 kg, wyposażona była w kamerę, wysokościomierz laserowy, spektrometr, magnetometr i aparaturę radiową. Sonda wystartowała na pokładzie rakiety Delta II 7925 o godzinie 17:00:50 UT z Przylądka Canaveral. 11 września 1997 roku sonda weszła na orbitę Marsa, skąd przez wiele lat przesyłała cenne dane naukowe, w tym ponad 250 tysięcy zdjęć! Ostatni sygnał odebrano 5 listopada 2006 roku.


16.11.1996, Mars 96, Rosja

Sonda, oprócz wejścia na orbitę Marsa, miała dostarczyć na jego powierzchnię dwa lądowniki i dwa penetratory. W skład aparatury naukowej orbitera wchodziły: dwie kamery, dwa spektrometry, radiometr podczerwieni, spektrometry gamma, neutronowy i fourierowski, fotometr ultrafioletu i radiolokator. Analizator fal plazmowych ELISMA do badania plazmy w przestrzeni międzyplanetarnej zbudowany został przy udziale polskiego Centrum Badań Kosmicznych. Polacy mieli także udział w budowie innych przyrządów (min. spektrometru fourierowskiego), a wyposażenie naukowe zarówno orbitera, jak i lądowników, powstało przy udziale wielu krajów europejskich, a nawet USA. Rakieta Proton z sondą na pokładzie wystartowała o godzinie 20:48:53 UT. Po wejściu na orbitę parkingową wokół Ziemi, zawiódł 4. stopień rakiety i sonda wpadła w atmosferę.


04.11.1996, Mars Pathfinder, USA

Lądownik Mars Pathfinder dostarczył na powierzchnię Marsa pierwszy łazik Sojourner. Masa lądownika 264 kg, masa łazika 10,5 kg. Lądownik posiadał zestaw aparatury meteorologicznej i stereoskopową kamerę, a łazik 3 kamery nawigacyjne i spektrometr rentgenowski. Sonda wystartowała o godzinie 6:58:00 UT na pokładzie rakiety Delta II z Przylądka Canaveral. Lądowanie na Marsie nastąpiło 4 lipca 1997 roku o godzinie 16:56:55 UT. 6 lipca o godzinie 5:40 Sojourner opuścił lądownik i operował na powierzchni planety przez 83 sole (doby marsjańskie). W trakcie trwania misji uzyskano: 16 500 zdjęć z kamery lądownika, 550 zdjęć z kamery łazika, 16 analiz chemicznych skał i gruntu oraz 8,5 miliona pomiarów ciśnienia atmosferycznego, temperatury i wiatru. Ostatni kontakt z lądownikiem nawiązano 27 września 1997 roku.


03.07.1998, Nozomi (Planet-B), Japonia

Sonda ważyła 541 kg (paliwo 259 kg). Miała za zadanie zbadać magnetosferę Marsa i oddziaływanie wiatru słonecznego na górne warstwy atmosfery, oraz wykonać zdjęcia planety i jej księżyców. Start nastąpił o godzinie 18:12:00 UT na pokładzie rakiety M-5 z Centrum Kosmicznego Uchinoura w Japonii. W trakcie lotu zaplanowano wiele manewrów, jednak silny wybuch na Słońcu uszkodził elektronikę sondy i ostatecznie nie udało się umieścić jej na orbicie Marsa. 14 grudnia 2003 roku minęła go w odległości 900 km.


11.12.1998, Mars Climate Orbiter, USA

Cele misji: obserwacja codziennej pogody i warunków atmosferycznych, rejestracja zmian powierzchni planety na skutek działania wiatru i innych czynników, badanie rozkładu temperatury w atmosferze, obserwacje pary wodnej i pyłów w atmosferze, szukanie dowodów na zmiany klimatu w historii planety. Masa całkowita sondy wynosiła 629 kg (w tym 291 kg paliwo). Rakieta Delta II 7425 wystartowała o godzinie 18:45:51 UT i skierowała sondę na trajektorię międzyplanetarną. 23 września 1999 roku MCO rozpoczął manewr wejścia na orbitę Marsa, ale przesłane mu błędne dane spowodowały wytrącenie z kursu i utratę kontaktu z sondą.


03.01.1999, Mars Polar Lander, USA

Sonda miała wylądować w okolicy południowego bieguna Marsa. Oprócz lądownika na pokładzie znajdowały się dwa penetratory Deep Space 2. Masa startowa sondy 576 kg, masa lądownika 290 kg. Start nastąpił o godzinie 20:21:10 UT na pokładzie rakiety Delta II 7425. Lądowanie na Marsie miało miejsce 3 grudnia 1999 roku, jednak nie udało się uzyskać żadnych sygnałów z lądownika. Prawdopodobnie przedwczesne wyłączenie silników hamujących spowodowało uderzenie w powierzchnię planety i rozbicie lądownika.


03.01.1999, Deep Space 2, USA

Dwa penetratory wysłane na pokładzie Mars Polar Landera, przeznaczone do badania gruntu w okolicy podbiegunowej Marsa. Jeden penetrator ważył 3,57 kg. 3 grudnia 1999 roku penetratory były na właściwej trajektorii i powinny były uderzyć w powierzchnię Marsa zgodnie z planem, ale nie odebrano od nich żadnych sygnałów. Prawdopodobnie ich aparatury radiowe nie przetrwały wstrząsu.


07.04.2001, Mars Odyssey, USA

Głównymi zadaniami sondy były poszukiwania wody i lodu wodnego na Marsie, oraz badanie aktywności wulkanicznej. Masa startowa 725 kg (w tym paliwo 348,7 kg). Start nastąpił o godzinie 15:02:22 UT na pokładzie rakiety Delta II 7425. Sonda dotarła do Marsa 24 października 2001 roku, gdzie pełniła swoje zadania do lipca 2004 roku, uzyskując w sumie 250 gigabitów danych. Obecnie służy jako element komunikacji pomiędzy Ziemią a łazikami MER (Spirit i Opportunity).

02.06.2003, Mars Express Orbiter, ESA

Sonda składa się z orbitera i lądownika Beagle 2. Przeznaczona jest do fotografowania powierzchni Marsa, oraz badania jego atmosfery. Masa startowa 1123 kg, w tym 457 kg paliwa. Sonda została wystrzelona o godzinie 17:45 UT na pokładzie rakiety Sojuz z Kosmodromu Bajkonur i skierowana w stronę Marsa. 19 grudnia 2003 roku oddzielony został lądownik Beagle 2. Sonda weszła na orbitę 25 grudnia 2003 roku i przesyła od 0,5 do 5 gigabitów danych naukowych dziennie.


02.06.2003, Beagle 2, ESA

Zbudowany w Anglii lądownik, miał za zadanie poszukiwać śladów wody i życia na Marsie, ważył 33,2 kg. 19 grudnia 2003 roku oddzielił się od sondy Mars Express Orbiter i skierował w stronę Marsa, gdzie miał wylądować 25 grudnia. Nie uzyskano potwierdzenia lądowania i kolejne próby nawiązania kontaktu z Beagle 2 zakończyły się niepowodzeniem. 6 lutego 2004 roku lądownik oficjalnie został uznany za stracony.


10.06.2003, Spirit (Mars Exploration Rover A), USA

Łazik o masie 180 kg, którego zadaniami są poszukiwania śladów życia oraz badania klimatu i geologii Marsa. Sonda została wystrzelona o godzinie 17:58:47 UT na pokładzie rakiety Delta II 7925. 4 stycznia 2004 roku łazik pomyślnie wylądował, a 15 stycznia zjechał na powierzchnię Marsa. Jego misję wydłużono do października 2007 roku.


08.07.2003, Opportunity (Mars Exploration Rover B), USA

Drugi z łazików programu MER. Wystrzelony o godzinie 03:18:15 UT na pokładzie rakiety Delta II 7925. Wylądował na Marsie 25 stycznia 2004 roku a na jego powierzchnię zjechał 31 stycznia. Będzie operował do października 2007 roku.


12.08.2005, Mars Reconnaissance Orbiter, USA

Cele misji orbitera: badanie powierzchni Marsa, monitoring atmosfery, analiza potencjalnych miejsc lądowań oraz testowanie nowych systemów telekomunikacyjnych. Masa sondy 2180 kg, w tym paliwo 1149 kg. Sonda została wystrzelona o godzinie 11:43 UT na pokładzie rakiety Atlas V401 z Przylądka Canaveral. 10 marca 2006 roku weszła na orbitę wokół Marsa. Jej misja potrwa co najmniej do 2011 roku.




Teraz będę miał przerwę, muszę trochę swoich spraw załatwić. Kolejny rozdział najwcześniej w przyszły weekend.

To jak, marcusos, napiszesz czwarty rozdział o Mars Society? Około 3 stron w Wordzie.

Please Zaloguj to join the conversation.

  • Artur Modliborski
  • Artur Modliborski's Avatar
13 years 7 months ago #1710 by Artur Modliborski
Artur Modliborski replied the topic: Re: Mars 2007 Informator
marcusos kto ma największą wiedze o MPV ? Trzeba o tym koniecznie napisać do informatora i jakoś wspomóc ticonderege. Chłopak włożył już masę roboty i nie wolno tego zmarnować! Tym bardziej dlatego, że pomysł a właściwie to co się z niego urodziło staje się coraz ciekawsze i może dostarczyć nam rozgłosu. Będzie szum będą nowi ludzie będą sponsorzy. Bo to co się w tej chwili dzieje to wychodzenie z ciężkiej zapaści.

Please Zaloguj to join the conversation.

  • marcusos
  • marcusos's Avatar
13 years 7 months ago #1713 by marcusos
marcusos replied the topic: Re: Mars 2007 Informator
Historia światowego Mars Society na trzech stronach? Pewnie dam radę, ale z tydzień mi zejdzie. Sam muszę coś poczytać.
O MPV najwięcej wiedzą jego twórcy , a zwłaszcza pan Krzysztof Biernacki, który jest jednocześnie wiceprezesem MSP. Na naszej stronie jest adres mailowy.

Please Zaloguj to join the conversation.

  • ticonderoga
  • ticonderoga's Avatar Topic Author
13 years 7 months ago #1715 by ticonderoga
ticonderoga replied the topic: Re: Mars 2007 Informator
Możesz więcej? Tym lepiej :grin: ! A co do terminów, to przypuszczam, że zbieranie materiałów zakończy się za dwa tygodnie. Potem ułożę wszystko w Corelu i zapiszę w PDFie.

Please Zaloguj to join the conversation.

  • Artur Modliborski
  • Artur Modliborski's Avatar
13 years 7 months ago #1721 by Artur Modliborski
Artur Modliborski replied the topic: Re: Mars 2007 Informator
Tylko że tego człowieka nie bylo na forum od lat. Sprubuję napisać emejla ale czy to coś da?

[ Dodano: 08-01-2007, 22:14 ]
Pisałem do pana krzysztofa ale milczy. Biore się za MPV sam. Jak mi coś umknie to mnie najwyżej poprawicie.

[ Dodano: 12-01-2007, 09:58 ]
Projekt MPV 27 marca 2000 roku centrala The Mars Society ogłosiła konkurs na opracowanie konstrukcji Analogowego hermetycznego pojazdu załogowego dla misji Mars Direct.Pojazd ten byłby testowany na wyspie Devon w północnej Kanadzie w ramach programu badawczego wraz z już istniejącym symulatorem modułu mieszkalnego, habitatu. Podstawą do opracowania koncepcji hermetycznego pojazdu wyprawowego były wytyczne przedstawione przez zarząd The Mars Society w dokumencie z 27 marca 2000 roku.
Założenia w nim przestawione były zbliżone do wytycznych dla hermetycznego pojazdu wyprawowego dla misji Apollo. Pojazd był planowany na dwu tygodniową działalność dwóch członków załogi lądownika księżycowego. Miał działać maksymalnie w odległości 200 km od lądownika i umożliwiać przejechanie około 400 km.
Po przeanalizowaniu głównych założeń misji Mars Direct oraz dokumentu TMS, okazało się, że nie wszystkie wymogi są w pełni możliwe do zrealizowania (np. masa do 1500 kg), zaś niektóre ustalenia (np. brak śluzy powietrznej) nie do końca przemyślane.
Podstawowe kryteria, które obowiązywały podczas opracowywania polskiej koncepcji hermetycznego pojazdu wyprawowego to:

1 - pojazd analogowy musi być maksymalnie zbliżony konstrukcyjnie do rzeczywistego pojazdu użytkowanego w misji Mars Direct;

2 - pojazd będzie projektowany dla lokalnych warunków terenowych w rejonie lądowania misji Mars Direct;

3 - pojazd będzie zoptymalizowany pod kątem zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla załogi:

a) mikrobiologicznego: w świetle ostatnich doniesień o możliwości występowania wody na Marsie, nie można wykluczyć możliwości występowania pewnych prymitywnych form życia - ekstremofili, w rejonach, w których może być przekroczony punkt potrójny wody, Vallis Marineris, kompleksu Noctis Labiryntus, Chryse Planitia (gdzie jest planowane pierwsze lądowanie załogowe na Marsie) i kratery uderzeniowe Argyre Planitia i Hellas Planitia - nie znamy ich potencjalnego wpływu na fizjologię człowieka;

b) radiologicznego: cienka atmosfera i słabe pole magnetyczne Marsa nie chroni dostatecznie powierzchni przed oddziaływaniem promieniowania kosmicznego i wiatru słonecznego;

c) mikologicznego: brak dostatecznie dobrych warunków sanitarnych może doprowadzić do rozwoju grzybów i pleśni, które mogą łatwo zmutować i szkodzić zdrowiu, a nawet zagrażać życiu astronautom;

d) zawiesin i zapylenia wnętrza pojazdu: pył na Marsie ma bardzo małą średnicę ok. 2ľm, poza tym, jego skład sugeruje, że ma dobre właściwości przewodzące prąd (duża zawartość związków żelaza), co może powodować pylice płuc astronautów i zwarcia obwodów elektronicznych;

4 - dwumiesięczna działalność autonomiczna co najmniej trzech członków załogi, w sytuacji awaryjnej, zapewnienie transportu czterech (wszystkich członków misji Mars Direct).

5 - pojazd został wyposażony w integralną śluzę powietrzną. Przyjęto, że pojazd nie będzie posiadał, sugerowanej przez autorów wytycznych, śluzy dla próbek gruntu.

31 marca 2000 roku, przy okazji rozprawy rejestracyjnej Mars Society Polska w Sądzie Okręgowym w Warszawie, VII Wydział Cywilny i Rejestracyjny, omówiono sprawę włączenia się naszego oddziału The Mars Society do konkursu. Pomysł był ambitny i wydawał się, niemożliwy do zrealizowania w Polsce. Po mimo wielkiego niedowierzania i powątpiewania, stwierdziliśmy, iż warto się tego podjąć. Na początku kwietnia 2000 roku Wystosowano zaproszenia do udziału w konkursie dla członków Mars Society Polska. Z początku wszyscy byli zaskoczeni, lecz już wkrótce potem kilkanaście osób zadeklarowało chęć wzięcia udziału w projekcie. Pierwsze zebranie osób zainteresowanych projektem MPV odbyło się 29 kwietnia 2000 roku w Centrum Badań Kosmicznych CBK-PAN przy ul. Bartyckiej 18A w Warszawie. Zebrały się na nim osoby związane z projektem, jak i kilku pracowników CBK, zaproszonych w roli opiniodawców. Zebranie służyło przede wszystkim zainicjowaniu prac nad projektem. Bardzo szybko, bo w ciągu tygodnia zostały ustalone podstawowe założenia dla polskiego projektu MPV. Zostały one zawarte w dokumencie. który został następnie wysłany do centrali The Mars Society jako wstępne zgłoszenie. Prezentacja gotowych projektów została przewidziana na 13 sierpnia 2000 roku, podczas III Konwencji The Mars Society na Politechnice w Toronto w Kanadzie. Czasu było bardzo mało, a techniczne problemy narastały z każdym dniem. Jednakże zaangażowanie uczestników projektu pozwalało na ich rozwiązywanie. Oczywiście, z biegiem czasu okazało się, że potrzeba jest więcej osób, ale nie było już większych problemów do nakłaniania do współpracy. Intensywne prace trwały przez kilkanaście tygodni. Projekt MPV powoli się "krystalizował". Wszystkie pomysły ujęte zostały w ciągu kilku dni, w jeden spójny dokument. Finałem naszych prac było spotkanie 29 lipca 2000 roku w CBK. Wtedy też zostały dopracowane szczegóły rozwiązań najbardziej istotnych z punktu widzenia długotrwałego użytkowania go przez załogę misji Mars Direct. Były to: system zasilania, systemy podtrzymywania życia i łączności, technologia kadłuba, system zawieszenia, komfort psychiczny i fizyczny załogi. Dokument został wydrukowany i przesłany 3 sierpnia 2000 roku do Kanady, na konferencję The Mars Society. Pod koniec końcu listopada 2000 komisja TMS ogłosiła rezultaty. W konkursie wystartowały 22 zespoły z całego świata. Do finału zakwalifikowało się pięć zespołów, które mogą uzyskać fundusze na realizację.

1. Kanada/USA (MIT)
2. Australia
3. USA 1 (Michigan)
4. Polska
5. USA 2 Trzy pierwsze zespoły dostały dofinansowanie od razu. Miały harmonogram realizacji, znalezionych wykonawców i dostawców podzespołów oraz wstępny kosztorys. My tego nie mieliśmy, gdyż nie sądziliśmy, że sytuacja rozwinie się dla nas tak korzystnie. Ale stało się! Dostaliśmy szansę zrealizowania bardzo ambitnego projektu. Jako jedyny zespół z Europy.

W związku z tym, prace nad MPV weszły w nową fazę. 27 listopada 2000 roku po raz trzeci zebraliśmy się w CBK.
Tym razem nasze prace szły w kierunku bardzo szczegółowego rozwiązywania problemów. Przeprojektowaliśmy konstrukcję pod kątem zwiększenia jej ergonomiczności i funkcjonalności. Zaczęliśmy szukać wykonawców i dostawców podzespołów. Opracowaliśmy wstępny harmonogram realizacji. Przeprowadziliśmy kilkanaście rozmów odnośnie wykonywania największych elementów w polskich fabrykach, z różnym rezultatem. W międzyczasie dopracowywaliśmy konstrukcję. Mieliśmy nadzieję, że polskie uczelnie i firmy dostrzegą w projekcie MPV szansę do wypromowania Polski i siebie na świecie. Niestety najbardziej zawansowany technologicznie pojazd jaki kiedykolwiek pojawił się na deskach kreślarskich pracowni tego kraju nadal tam pozostaje. Bazą konstrukcji polskiego analogu pojazdu MPV jest podwozie samochodu ciężarowego Star 266 , przystosowanego do roli nosiciela nadwozia zgodnego wymiarowo z nadwoziem pojazdu MPV.Podwozie samochodu Star 266, jest najbardziej zgodne wymiarowo z wymiarami naszego docelowego pojazdu a w 2001 roku Agencja Mienia Wojskowego we Wrocławiu przekazała samochód Star 266 na dla Studenckiego Koła Naukowego Mars Society przy Politechnice Wrocławskiej na potrzeby budowy analogu marsjańskiego hermetycznego pojazdu wyprawowego MPV (Mars Pressurized Vehicle) według projektu Polskiego Oddziału Towarzystwa Marsjańskiego. Dzięki temu, że istnieje niewielka różnica w rozstawie osi, max. 190mm, podwozie samochodu Star 266 umożliwia nam posadowienie na nim nadwozia całkowicie zgodnego wymiarowo z kadłubem naszego projektu pojazdu MPV.
Wersja analogowa pojazdu MPV jest przewidziana do eksploatacji w różnych warunkach klimatycznych na Ziemi. Ze względu na to, że przewidywane jest sprawdzenie idei częściowo zasymulowanego układu podtrzymywania życia, który obejmuje min. klimatyzację kabiny pojazdu MPV, wskazane jest aby kadłub analogu MPV cechował się możliwie najlepszą izolacją termiczną. Pozwoli to na sprawdzenie samego układu klimatyzacji jak i idei izolacji kadłuba.
Kadłub analogu pojazdu MPV powinien być wykonany metodą budowy nadwozi izotermicznych. Oparte to będzie ideowo na wykorzystaniu warstwowych płyt termoizolacyjnych, które umożliwią zbudowanie kadłuba wg idei konstrukcji samonośnej, odtwarzając wiernie geometrię wersji lotnej kadłuba pojazdu MPV. Pozwoli to na sprawdzenie ergonomii wnętrza, jego funkcjonalności oraz przy wprowadzeniu 3 miesięcznego socjotechnicznego programu badawczego, wpływu klaustrofobicznych warunków bytowych na relacje międzyludzkie załogi. Przewidywany materiał budowlany kadłuba analogu pojazdu MPV to płyty warstwowe poliuretanowe z okładzinami aluminiowymi lub laminatowymi oraz w wypadku płyty podłogowej z dodatkową płyta sklejkową, na bieżnię podłogi.


5. Plany budowy analogu pojazdu MPV przewidują, że wersja ta będzie posiadała następujące uproszczenia:
• pojazd nie będzie konstrukcją hermetyczną;
• pojazd nie będzie posiadał docelowej (lotnej) wersji podwozia;
• pojazd nie będzie posiadał układu recyklingu wody i powietrza;
• pojazd będzie posiadał w pełni zgodną z wersji docelowej (lotnej) geometrię kadłuba pojazdu MPV, niezbędne modyfikacje będą miały na celu dostosowania projektu nadwozia do istniejącego podwozia;
• pojazd będzie posiadał układ klimatyzacji i wentylacji adaptowany z dostępnej konstrukcji;
• pojazd nie będzie posiadał docelowych napięć zasilania 115V400Hz i 28VDC, będą one symulowane napięciami 220-230V50Hz i 24VDC;
• pojazd nie będzie posiadał instalacji ISPP (In Situ Proppelant Production) i generatorów radioizotopowych RTG, ich praca będzie symulowana przez spalinowe generatory prądotwórcze 10kW i 2kW;
• pojazd nie będzie wyposażony w projektowane docelowo manipulatory i wysięgnik-dźwig, będą zbudowane modele geometryczne z najtańszych materiałów(rury pcw, sprężyny itp.), Praca rzeczywistych konstrukcji będzie symulowana poprzez sterowanie modelami wirtualnymi;
• podwozie samochodu Star266 będzie zaadaptowane do sterowania przy użyciu serwomechanizmów elektrycznych;
• pojazd analogowy będzie posiadał symulacje sterowania modelem wirtualnym pojazdu MPV.

6. Podstawowe układy symulowane w programie polskiego analogu pojazdu MPV:
• układ sterowania ruchem pojazdu MPV;
• ergonomiczność kabiny pojazdu MPV dla 3 lub 4 osób załogi;
• układ klimatyzacji i wentylacji wnętrza pojazdu MPV: w pierwszej fazie otwarty, w dalszej zamknięty;
• układ strukturalny sieci teleinformatycznej w trybie normalnym i awaryjnym;
• układ oczyszczania wody i powietrza: w pierwszej fazie otwarty, w dalszej zamknięty;
• sieć zasilania przy limicie zużycia mocy w trybie normalnym i awaryjnym;
• zdalne sterowanie wirtualnymi modelami manipulatorów i głównego dźwigu;
• stanowiskowe badanie dynamiki wirtualnego modelu pojazdu MPV w wybranym systemie MBS;
• stanowiskowe obliczenia wytrzymałościowe modelu wirtualnego pojazdu MPV w wybranym programie FEM;
• analiza zagrożeń biologicznych dla załogi pojazdu MPV w warunkach złej higieny;
• analiza stosunków międzyludzkich osób w zamkniętych przestrzeniach w określonym okresie czasu: zakłada się tutaj udział ochotników;
• analiza niezbędnego zabezpieczenia logistycznego dla załogi misji Mars Direct na podstawie określenia niezawodności przewidywanych urządzeń i typoszeregów elementów konstrukcji mechanicznych i elektronicznych;
Wszystkie lub prawie wszystkie założenia projektu pozostają niestety nadal na papierze. Brak zainteresowania sponsorów a co za tym idzie i środków, wstrzymał wszelkie prace na kilka lat. Co gorsze marazm ten dotknął też samego MSP . Jednak nie wszystko jest stracone. Mars Society Polska przetrwał najtrudniejszy okres i rusza ponownie do kontr ataku. Pojawili się nowi ludzie nowe pomysły i zapał którego brakowało w ostatnim okresie. Dokończenie prac nad MPV pozostaje nadal głównym naszego stowarzyszenia. Trwają intensywne rozmowy z potencjalnymi sponsorami. Mamy nadzieję że tym razem się uda znaleźć osoby i firmy dla których przyszłość polskiej nauki i myśli technicznej nie jest obojętne.

Please Zaloguj to join the conversation.

Time to create page: 0.566 seconds
Powered by Kunena Forum