Projekty wypraw

Od zarania lotów kosmicznych ludzie planowali wyprawę na Marsa. Powstało wiele projektów, przedstwionych poniżej w kolejności chronologicznej. Opisy są tłumaczeniami ze strony http://www.astronautix.com/craftfam/martions.htm.

Jeśli chcesz podzielić sie z kimś poniższymi tekstami, prosimy: wyślij mu linka do oryginału lub tłumaczenia, nie kopiuj tekstu na swoją stronę czy forum. Dziękujemy za zrozumienie.

To the author of the original:
Mr. Wade,
We were regrettably unable to reach you to secure an agreement for the translations from Encyclopedia Astronautica that appear below, despite repeated efforts at sending e-mails to all known addresses, sending a postal letter and phoning a number available in a public telephone directory. We’d like to ask you to contact us at your convenience, if you see this announcement – we can be reached at Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.. We would also like to express our thanks for the creation of Encyclopaedia Astronautica and especially the Martian Expedition series which has allowed us to provide the fascinating information about Martian mission designs to our Polish readers. 

W styczniu 1968 roku Boeing opublikował raport będący wynikiem 14 miesięcy badań nad możliwością załogowej wyprawy na Marsa. Zintegrowany załogowy statek do lotów międzyplanetarnych był ostatecznym wynikiem badań prowadzonych przez NASA przez całą dekadę i stał się punktem wyjścia, od którego rozpoczęto ponowne projektowanie wypraw marsjańskich w latach osiemdziesiątych XX wieku. Zaprojektowany przez Boeinga statek miał wykorzystać: pięć stopni rakietowych zasilanych termojądrowymi silnikami NERVA (PPM) do wysłania licznych bezzałogowych sond, załogowy lądownik (MEM), główny moduł wyprawy z kwaterami dla załogi (MM) i dwustożkowy moduł do wejścia w atmosferę Ziemi po zakończeniu misji (EEM). Obliczono że gdyby IMIS był już gotowy, dzięki swojej elastycznej, modułowej budowie mógłby wykorzystać 15 z 20 możliwości wylotu na Marsa lub Wenus, które pojawiły się w okresie 1975-1980.

Ostatni opracowany przez von Brauna plan załogowej misji na Marsa zakładał, że będzie to wielkie przedsięwzięcie. Jednocześnie, w porównaniu do innych projektów, znacząco zmniejszał ryzyko związane z wyprawą. Miały w niej uczestniczyć dwa statki – oba miały zarówno polecieć na czerwoną planetę jak i z niej wrócić. Oba mogłyby także być potem ponownie wykorzystanie. Jedynym elementem jednorazowego użytku byłby marsjański moduł załogowy (Mars Excursion Module), którego załoga miała użyć do lądowania na powierzchni Marsa. Projekt ten był ostatnią próbą przekonania amerykańskiego rządu, aby sfinansował marzenie niemieckiego inżyniera – pięć miesięcy później von Braun został przesunięty na mało znaczące stanowisko w kwaterze głównej NASA gdzie nie mógł już oczekiwać dalszego rozwoju, a po dwóch kolejnych latach opuścił agencję.

Od 1959 roku trwały prace związane z projektem lotu załogowego TMK, w tym analizy dotyczące korzystniejszej trajektorii i lepszej budowy statku. Ostatni wariant, stworzony w maju 1966, zanim Specjalne Biuro Projektowe zostało zasypane pracą związaną z planem lotu na Księżyc (N1-L3), nosił nazwę KK - Kompleks Kosmiczny dla Załogowej Wyprawy na Marsa.Utrzymano  dotychczasowy napęd jądrowo-elektryczny, ale w celu zminimalizowania masy statku rozważano kilka różnych scenariuszy misji.

Plan wyprawy FLEM zakładał, że od statku macierzystego oddzieli się lądownik, który sam wykona hamowanie w atmosferze Marsa i lądowanie a po zakończeniu badań, wzniesie się na orbitę heliocentryczną, na której spotka się ze statkiem. Ponieważ statek macierzysty nie musiałby wykonywać żadnego hamowania ani startu w obrębie orbity Marsa, można by było zaoszczędzić sporo na paliwie. Do wyniesienia takiej wyprawy na orbitę Ziemi wystarczyłby jeden lot rakiety Saturn V.

Czelomiej był jedynym projektantem, który przedstawił radzieckiemu rządowi kompletny plan misji Aelita. Proponował dwa kursy potężnego UR-700M, które wyniosłyby na orbitę sprzęt potrzebny do złożenia, ważącego 1400 ton, statku MK-700. Dzięki stopniom o napędzie termonuklearnym, MEK mógłby zabrać łącznie 250 ton ładunku (w tym wyposażenie kwater dla załogi, lądowniki marsjańskie i kapsuła do powrotu na Ziemię). W 1972 roku, rządowa komisja ekspertów przeanalizowała wstępny projekt wyprawy z użyciem UR-700M i MK-700. Ponieważ jego zrealizowanie wymagałoby dziesięcioleci pracy i dziesiątek miliardów rubli, komisja oceniła, że projekt załogowej wyprawy na Marsa powinien zostać odłożony na bliżej nieokreśloną przyszłość.