Załogowy statek orbitalny zaprojektowany przez General Dynamics w 1962r., o masie 900 ton, miał zostać wyniesiony na niską orbitę okołoziemską przez dwie rakiety typu Nova lub osiem rakiet typu Saturn V. Rozpoczęcie tej piętnastomiesięcznej misji miało nastąpić w marcu 1975r.

 

Źródło: http://www.astronautix.com/craft/empamics.htm

Tłumaczenie: Anna Szkoda   

Inna nazwa: Early Manned Planetary – Interplanetary Roundtrip Expedition (wczesna załogowa wyprawa planetarno-międzyplanetarna). Klasa: załogowy. Typ: przelot badawczy obok Marsa. Państwo: USA. Agencja zlecająca: NASA – centrum lotów kosmicznych Marshall. Projektant: General Dynamics.  

EMPIRE był pierwszym z serii projektów badawczych zrealizowanych pod auspicjami NASA. Celem tych projektów Empirebyło opracowanie alternatywnych schematów misji i oszacowanie masy statków, które byłyby zdolne wykonać pierwszy przelot badawczy obok Marsa – analizowano również właściwości sond. Podstawowym celem bezpośrednim było określenie parametrów technicznych rakiet typu Nova, które miały zastąpić Saturny. Dodatkowo starano się także określić właściwości techniczne projektu NERVA, czyli prowadzonego przez amerykańską Komisję Energii Atomowej i NASA programu silników termojądrowych. Kierowane przez Heinza Koellego Biuro Przyszłych Projektów (Future Projects Office) przy centrum lotów kosmicznych Marshall, podpisało kontrakty na przeprowadzenie stosownych badań, w maju 1962. Wybrano trzech wykonawców: Aeronutronic, General Dynamics i Lockheed.  

Rezultatem pracy zespołu General Dynamics pod dowództwem Kraffta Ehricke był projekt przeprowadzenia szczegółowych badań przez sondy, a nawet plany lądowania. General Dynamics przedstawiło plan umieszczenia statku na niskiej orbicie okołoziemskiej za pomocą kilku lotów rakiet Saturn V lub Nova. Wyprawę z udziałem ośmioosobowej załogi zaplanowano na marzec1975 r. Załoga zajmowałaby główny statek załogowy, któremu towarzyszyłyby także dwa statki zaopatrzeniowe, stanowiące zabezpieczenie na wypadek zniszczenia statku głównego w czasie trwania ekspedycji. 

W raporcie końcowym przedstawiono cztery możliwe opcje:
  • C – 22, o długości 106 m, sprzęt do zmontowania statku miał być dostarczony za pomocą rakiet Nova, średnica 21m, zasilany silnikami termojądrowymi – krótkoterminowo silnikiem RIFT o masie 55 ton, a później NERVA, o masie 182 ton. Statek miał być wyniesiony na orbitę za pomocą dwóch lotów rakiet Nova o ładunku 450 ton.
  • C – 23, o długości 95 m, sprzęt do zmontowania statku miał być dostarczony za pomocą rakiet Nova, średnica 23m, zasilany zaawansowanymi silnikami termojądrowymi. Statek miał być wyniesiony na orbitę za pomocą ośmiu lotów rakiet Saturn V o ładunku 120 ton.
  • C – 26, o długości 162 m, sprzęt do zmontowania statku miał być dostarczony za pomocą rakiet Saturn V, średnica 10m, zasilany silnikami termojądrowymi – krótkoterminowo silnikiem RIFT o masie 55 ton, a później NERVA, o masie 182 ton.
  • C – 28, o długości 174 m, sprzęt do zmontowania statku miał być dostarczony za pomocą rakiet Saturn V, średnica 10m, zasilany zaawansowanymi silnikami termojądrowymi. 
Lądownik (moduł powrotny – Earth Entry Module) miał być powiększonym modułem dowodzenia charakterystycznym dla statków typu Apollo, zdolnym pomieścić ośmioosobową załogę. Moduł dowodzenia o standardowej średnicy 10 m, z pokładem sterowniczym mieszczącym 3 osoby oraz pokładem sypialnym mieszczący 5 osób, przewidziany był we wszystkich czterech konfiguracjach. Służyłby on także jako schron podczas występowania rozbłysków słonecznych. Przystosowane do poszczególnych misji moduły załogowe o tej samej średnicy byłyby rozmieszczone wokół modułu dowodzenia. Pomieszczenia załogi byłyby oddzielone od jądrowego generatora prądu SNAP–8 za pomocą „wrzeciona” o średnicy 3 m i długości 23 m. Podczas osiadania statek obracałby się, aby zapewnić załodze sztuczne ciążenie wynoszące 0,25 G. 

W czasie, gdy statek znajdowałby się na orbicie Marsa, następujące sondy przeprowadziłoby badania: sonda Returner do poboru próbek, lądownik Mars Lander (wzorowany na sondzie księżycowej Surveyor zbudowanej przez Jet Propulsion Laboratory), impaktory (wzorowane na sondzie księżycowej Ranger zbudowanej przez Jet Propulsion Laboratory), który zbadałyby księżyce Marsa, Fobosa i Deimosa oraz orbiter Mars Environmental Satellite. Zasugerowano nawet, żeby sondę Returner przekształcić w dwuosobowy Marsjański Pojazd Załogowy, który zabrałby dwóch członków załogi na siedmiodniową wyprawę na powierzchnię Marsa.  

Załoga: 8. Trwałość: 15 miesięcy. Długość: 95,00 m. Podstawowa średnica: 23,00 m. Masa: 900 000 kg. Główny silnik: NERVA. Ciąg głównego silnika: 1,784 kN. Paliwo głównego silnika: napęd jądrowy lub ciekły wodór. Impuls właściwy silnika głównego: 800 sek. Zasilanie: reaktor jądrowy SNAP-8. 

Bibliografia:

  • Miller, Ron, The Dream Machines, Krieger, Malabar, Florida, 1993.
  • Portree, David S. F., Humans to Mars: Fifty Years of Mission Planning, 1950 - 2000, Seria monografii NASA o historii lotów kosmicznych, Numer 21, luty 2001.