Projekty wypraw

Od zarania lotów kosmicznych ludzie planowali wyprawę na Marsa. Powstało wiele projektów, przedstwionych poniżej w kolejności chronologicznej. Opisy są tłumaczeniami ze strony http://www.astronautix.com/craftfam/martions.htm.

Jeśli chcesz podzielić sie z kimś poniższymi tekstami, prosimy: wyślij mu linka do oryginału lub tłumaczenia, nie kopiuj tekstu na swoją stronę czy forum. Dziękujemy za zrozumienie.

To the author of the original:
Mr. Wade,
We were regrettably unable to reach you to secure an agreement for the translations from Encyclopedia Astronautica that appear below, despite repeated efforts at sending e-mails to all known addresses, sending a postal letter and phoning a number available in a public telephone directory. We’d like to ask you to contact us at your convenience, if you see this announcement – we can be reached at Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.. We would also like to express our thanks for the creation of Encyclopaedia Astronautica and especially the Martian Expedition series which has allowed us to provide the fascinating information about Martian mission designs to our Polish readers. 

Od moment gdy w 1946 roku Wernher von Braun zaczął nakreślać ramy przedsięwzięcia, które nazwał Marsprojekt, zarówno w USA jak i w ZSRR stworzono szereg planów dotyczących załogowej misji na Marsa. W późnych latach sześćdziesiątych ojciec idei, von Braun, był za wykorzystaniem napędu termojądrowego zaś główny architekt radzieckiej kosmonautyki, Siergiej Korolow, uważał, że należy wykorzystać napęd jądrowo-elektryczny. Jednak wszelkie prace ustały w obu krajach w latach siedemdziesiątych, po przerwaniu amerykańskiego projektu Apollo i radzieckiego programu rakiet N1.

Plany misji na Marsa wskrzeszono w latach osiemdziesiątych – w USA odpowiadały za to prywatne stowarzyszenia, a w ZSRR adwokatem misji na Marsa stał się ówczesny główny twórca radzieckiego programu kosmicznego i wcześniejszy współpracownik Korolowa – Walentin Głuszko. Uważał, że to ciężka rakieta nośna Energia będzie w stanie wynieść astronautów na Marsa Wzrost zainteresowania czerwoną planetą znalazł nawet wyraz w krótkim „wyścigu na Marsa” w późnych latach osiemdziesiątych, kiedy to obie strony prześcigały się w tworzeniu planów wyprawy. Wyścig zakończył się jednak wraz z upadkiem Związku Radzieckiego i przerwaniem produkcji rakiet typu Energia. Pomimo entuzjazmu jaki w tej dziedzinie wykazywały media, projekt wyprawy na Marsa nie miał już potem poważnego poparcia politycznego w obu krajach.

Pomimo deklaracji kolejnych prezydentów Stanów Zjednoczonych, jakoby załogowa misja na Marsa była długoterminowym celem dla kraju, politycy nie chcą wyasygnować pieniędzy na ten cel. NASA sfinansowała oszołamiającą wręcz ilość badań i projektów, z których wszystkie próbowały obniżyć ryzyko niepowodzenia misji kosztem zmieszenia wagi statku, startującego z niskiej orbity. Nie udało się jednak znaleźć przekonującego rozwiązania. Najbezpieczniejszy sposób przeprowadzenia takiej wyprawy, opiera się na rozwiniętej infrastrukturze kosmicznej (ciężkich rakietach nośnych, holownikach kosmicznych zdolnych do hamowania w atmosferze, silnikach termojądrowych, czy technikach długotrwałego, kriogenicznego przechowywania paliwa). Infrastruktura ta musiałaby już jednak działać w momencie rozpoczęcia lotu załogowego, a nie zanosi się na to, by państwa chciały teraz rozwój takiej infrastruktury finansować.

W 1948 roku Wernher von Braun stworzył pierwszą analizę inżynieryjnych aspektów załogowej misji na Marsa. Swoje obliczenia opublikował w 1952, a do szerszej publiczności dotarły one dzięki pismu Collier's, serii książek i programowi telewizyjnemu Walta Disneya. Niesamowite jest w jego projekcie to, że obliczenia pozostają aktualne po dziś dzień.

Pierwszą poważną analizą radzieckiej załogowej  misji na Marsa zajął się zespół pod kierownictwem Michaiła Tichonrawowa. Ich Załogowy Kompleks Marsjański, o planowanej wadze 1630 ton miał umożliwić 30 miesięczną wyprawę załogową.

Nowe plany wyprawy na Marsa, które von Braun opracował wspólnie z Willym Leyem i wyłożył w opublikowanej w 1956 roku książce „The Exploration of Mars” (Eksploracja Marsa). W stosunku do planów opublikowanych cztery lata wcześniej, nowa wyprawa miała znacznie mniejszy rozmach, von Braun i Lay spotkali się bowiem z oczywistym brakiem wiary w możliwość przeprowadzenia tamtego przedsięwzięcia, które zakładało wyprawę składająca się z 70 członków załogi i 10 statków. W nowej wersji planu. ekspedycję odchudzono do zaledwie dwóch statków o masie o połowę mniejszej niż wcześniej i do 12 członków załogi.

W 1954 roku Ernst Stuhlinger jako pierwszy rozważył użycie napędu jonowego, w którym turbina obracana byłaby dzięki pracy reaktora atomowego lub baterii słonecznych. Wytwarzany przez nią prąd, służył by do napędzania silnika jonowego, w którym paliwem miał być cez. Plan ten w latach 1953-59 rozważała Wojskowa Agencja Pocisków Balistycznych w USA, a do szerszej publiczności dotarł on dzięki audycji Walta Disneya z 4 grudnia 1957. Stuhlinger planował wyprawę składającą się z 10 statków, na pokładzie których na czerwoną planetę polecieć miało 200 ludzi.